Rishikesh 2013

Dinsdag 22 jan

Ik zit nu op mijn gebruikelijke ontbijtplek, met een uitzondering: free WIFI. En het werkt. En dan moet ik ook gelijk een mail schrijven, gisteravond de computer op mijn schoot gehad, maar toen voelde het niet zo.

De laatste dagen in Nederland waren prachtig, er lag een dik (voor ons doen dan) pak sneeuw, en ik heb heerlijk gewandeld met onze hond. Dat is een Finse lappenhond, en hij doet zijn naam eer aan: hij is dol op de sneeuw, loopt er in rond te rennen, zijn snuit erin. Hij had op een gegeven moment zelfs een muis te pakken, van onder de sneeuw, heeft er even mee gespeeld, en liet hem toen weer lopen, op het oog ongedeerd.

De vlucht was OK, lang op Helsinki gezeten, maar daar hebben ze van die ligstoelen, en ik zat er op een met uitzicht op de ondergaande zon, het voelde net als zo’n ouderwets rustoord, met een dekentje over je heen, ik heb er een foto van.

Zaterdag ben ik hier aangekomen, zondagochtend gelijk naar Seema Dental, waren ze gesloten, geeneens zo erg balen, dus maar eens naar de kleermaker. Maandagochtend satsang, om n uur weer naar Seema, en nu ben ik daar weer in het systeem, ze hebben gekeken, X-rays gehad, en ze gaan nu met twee kiezen tegelijk bezig, na wat aandringen mijnerzijds. Want het idee om iets te repareren wat nog niet echt heel erg kapot is, is ingewikkeld. Dus ik vertellen dat ik niet ieder moment in India ben, en als er een kies afbreekt als ik in Nederland ben, etc. Dus donderdag gaat het echt beginnen. Daarna de kleren ophalen bij de kleermaker, en weer net op tijd terug om de zon te zien ondergaan op mijn favoriete plekje, de tuin van ShantiMayi.

En ik zit heel de tijd maar te wachten tot ik heel moe word, dat de rush van aankomen voorbij is, maar dat schijnt nog niet te gebeuren. Ik ga wel vroeg slapen, om 8 of 9 uur, en dan ben ik wakker om 11. En slaap pas na 2 uur s nachts. Dan nog een paar keer wakker, en om 8 uur s ochtends echt. Dat is dus een heel redelijk slaap patroon. 
Ondertussen zit ik mp3s van ShantiMayi te downloaden, en over een kwartiertje naar satsang.
Donderdag en vrijdag schijnt het hier heel hard geregend te hebben, maar toen ik kwam was het zonnig, heel weinig wind, ook s ochtends vroeg niet, heerlijk weer.

Donderdag 24 jan

Vandaag is het de eerste dag dat ik hier ben (ooit van de afgelopen 11 keer) dat ik van ’s ochtends vr het ontbijt tot ’s avonds na het avondeten niet op mijn kamer geweest ben. Ik ben de hele dag aan het rondlopen geweest, en nu ben ik wel moe, maar niet uitgeput. Na satsang gelijk door naar Rishikesh, ik had om 2 uur een afspraak bij de tandarts. Ik ben niet met de taxi gegaan, maar ben “gewoon” naar boven gelopen naar de riksja standplaats, een riksja genomen, in de stad overgestapt op de volgende riksja, en ik was voor 20 roepies bij Seema Dental, in plaats van de 400 die een taxi kost. Het is wel vermoeiender, maar het punt is dat ik het nu allemaal zomaar aankan. 2 uur in de tandartsstoel gezeten, terug naar Laxman Jhula, zonsondergang gekeken in ShantiMayi’s tuin, en toen de Ganesh Puja bijgewoond.
Ik had het erover met iemand (ik krijg waanzinnig veel complimenten over mijn fysieke gesteldheid)voor mij is het zo dat ik in India kan zien hoeveel sterker ik het afgelopen jaar in Nederland geworden ben. Als ik in Nederland ben doe ik in eigen tempo net zoveel als ik aankan, en dan heb ik niet zo in de gaten dat ik meer aankan; hier meet ik het dan weer af aan wat ik vorig jaar allemaal kon. Dat is hetzelfde als een kind wat je iedere dag ziet, dan merk je niet dat ze groeit; maar eentje die je een half jaar niet gezien hebt, is na dat halve jaar ineens gegroeid.

Zondag 27 jan

Vandaag is het zondag, en iedereen vliegt alle kanten uit. Ik wilde naar de waterval gaan, maar degene met wie ik zou gaan, kwam vanmorgen om te vertellen dat haar lijf niet goed meewerkte (ze is al 70, maar dat zie je er niet aan af), en toen ik terugkwam van ontbijt merkte ik dat mijn lijf er ook niet zo’n zin in had, stijve benen, pijn in mijn rug, dus ik doe nu maar even rustig aan. Dit is echt de eerste keer nu, hier. Dus ik zit nu lekker buiten te schrijven, het is een beetje heiig, en ik zit half in en half uit de zon, zodanig dat ik het scherm nog goed kan zien. Dat is het fijne van het terras hier, je kan het precies zo zonnig maken als je wilt. Alleen heeft de kok nu een televisie toestel staan, en die staat dus echt de hele dag aan. Gelukkig is het allemaal in Hindi, dan is het makkelijker om de klanken langs me heen te laten gaan dan wanneer het in een taal is die ik kan herkennen. ShantiMayi loopt heel vaak te fulmineren tegen de TV, ze zegt hem uit het raam te smijten. En met dit soort gebruik van de TV begrijp ik dat sentiment heel goed. Maar als je de TV gebruikt om te zien wat je wilt zien, op het moment dat je het wilt zien, dan komen computer en TV heel dicht bij elkaar, alleen een groter scherm. TV is trouwens net uitgezet nu.

Ik ben nu bezig de Ganesha Puja te leren aan een paar mensen, dat is wel leuk hoor. Eerst alleen kijken, dan kleine taakjes als dingen halen en de vloer vegen. Gisteren heeft er eentje de puja tray klaargemaakt, en vandaag mag hij de puja doen, terwijl ik erbij sta. Misschien zit er ergens in mij ook wel een leraar verborgen, maar dan niet zoals op school, waar je orde moet houden, en mensen moet motiveren, maar alleen het makkelijke werk, waar mensen zelf willen leren. Er zijn een hoop dingetjes omheen, zoals wat je moet doen met de bloemen en de geofferde rijst van de vorige puja, die moet je over de rand van de helling kieperen.

De apen weten dat, en staan al te wachten tot je komt, als je met vuilnis aankomt wordt je niet lastiggevallen door de apen. Ik heb hier een foto van hoe ze nauwgezet de rijst aan het zoeken zijn vantussen alle bloemen. je kan het op de foto niet goed zien, maar tussen waar de apen zitten en de stenen zit een hoogteverschil van minstens 20 meter. De mensen van de ashram gooien daar ook al hun vuilnis weg, en wij vinden dat dan een vreselijk gezicht, al die viezigheid, maar het is ook landfill, hoe zeg je dat, net zoals wij met zandsuppleties aan de kust doen. Als het water van de Ganges hoog komt, dan wordt eerst al het vuilnis meegenomen, voordat de rivier aan de eigenlijke grond begint te knagen. Ik weet nog in Senegal, in St. Louis was een goed werkend systeem van vuilnis ophalen, en dat wordt dan op bepaalde plaatsen neergegooid, waar ze een nieuwe wijk bouwen, of waar de weg erg laag en drassig is.

Ik ben zelf het riksja systeem aan het leren, en dat gaat ook al aardig. Ze rijden vaste trajecten, en je kan in- en uitstappen waar je maar wilt. En je betaalt een vaste prijs (ik weet nog niet of het minder is als je maar een klein stukje meerijdt, daar kom ik nog wel achter). Het stuk van de grote weg boven Laxman Jhula naar Rishikesh stad is 8 roepie, het stuk van Rishikesh stad naar Seema Dental is 10 roepie. De truc is dus om niet te vertellen waar je heen moet en dan te gaan zitten, want dan is er kans dat de chauffeur het beschouwt als een private rit, en dan betaal je 50 of 100 roepie, maar duidelijk te maken dat je wilt wachten op andere passagiers, want in principe rijdt hij pas als hij vol zit, en als er dan nog iemand aan komt, kan die wel bij iemand op schoot.

Het is allemaal behoorlijk gereglementeerd, er loopt iemand rond met een schrift, en de riksja chauffeurs betalen geld aan die persoon, en ze staan allemaal heel keurig in de rij (de riksja’s), en alleen de voorste ontvangt passagiers. In de riksja probeert men vaak dat vrouwen naast vrouwen zitten, hoewel het ook niet erg is als dat niet lukt. Oogcontact heb ik als vrouw alleen maar met andere vrouwen, maar dat soms erg uitbundig. Dan wijst er een vrouw naar een kind op haar schoot, en dan naar mij, dan knik ik en steek 2 vingers op, gevolgd door mijn platte hand - met de palm naar beneden – die helemaal naar het plafond van de riksja gaat. En dan zitten ze allemaal te knikken en te glimlachen. Je moet wel weten dat ze hier geen trouwringen kennen, maar in plaats daarvan een ring door een neusvleugel, daar wordt ook vaak naar gewezen. Soms is er een jong meisje dat een paar woorden Engels kent.
Laatst zat ik in een rijdende riksja, aan het raam, komt er een brommer langsrijden, is dat meneer Buta Ram, van het taxibedrijf, we groeten elkaar en hij vraagt naar ShantiMayi, en dan rijdt hij weer wat harder verder.

Dinsdag 29 jan

Ochtend, kwart over 9, heb net mijn meditatie gedaan, zit nu met een kopje thee nog op bed. Gisteren had ShantiMayi het in satsang over die dingetjes die nog fout gaan, ik weet niet meer welk woord ze gebruikte, flaws of problems, issues denk ik, en ze zei dat op een gegeven moment het genoeg is om ze te zien, ze te herkennen, te erkennen, en dan kan je ze gewoon laten gaan, zonder drama’s, en als ze dan later toch weer terugkomen, weer erkennen en laten gaan. Zo heb ik er nog steeds wel een paar, zoals die behoefte om bij een groep te horen, en me buitengesloten voelen. Zie het, en maak er geen drama van. Een andere is mijn aversie tegen mannen die heel veel ruimte nemen, n tegen de vrouwen die hen al die ruimte maar geven, opdringen bijna. Ik weet nog niet of ik die al kwijt wil.
Ik zit nog steeds in de vermoeidheid, weer wat pijn in mijn knie, en die spier vanaf mijn heup naar beneden. Kan wel te maken hebben met het staan bij de Ganesh puja, ik denk dat ik mijn stok daar maar eens naartoe breng, dat heb ik vorig jaar ook gedaan.

Zondag 3 feb

Afgelopen woensdag was 30 januari, de verjaardag van Ganesha. Er wordt dan een speciale puja gedaan door de pandits in de ashram met een hoop ritueel en wassingen met ghee en melk, Lakshmi, die naast Ganesha staat, mag ook meedoen in de feestvreugde.

Ik zat net op het terras een chai te drinken, en naar de ghat te kijken (een ghat is een openbare trap naar de rivier, waar mensen een bad kunnen nemen), komt daar een jonge man aan met een motorhelm op. Hij bukt zich, wast zijn handen in de rivier, en sprenkelt met zijn handen wat water over de achterkant van zijn hoofd, nog steeds met de helm op. Hij offert wat water terug aan Ganga, en gaat weer weg.

Maandag 4 feb

Vandaag heeft het de hele dag geregend, precies op de dag dat ik weer naar de tandarts moest. Zodra het regent staan er gelijk overal mannetjes die regenjassen verkopen, heel dunne ponchos, zakken eigenlijk meer, en je ziet dan een heel clubje mensen met een gele, en daar een clubje blauw, en zo door. Ik doe gewoon een wollen doek over me heen, wel stevige schoenen. Als het regent is de beste plek in de riksja in het midden, je hebt dan warmte van twee mensen naast je, en geen last van binnenspattende regen.

Ik ben behoorlijk moe de laatste week, en ShantiMayi vroeg me vandaag wat er is, zeg ik dat ik moe ben, en dan zegt ze, ook in het algemeen, om te rusten voor satsang. En ik denk dan: ik doe niet anders. Dan realiseer ik me dat ik behoorlijk wat condities neerzet rond rusten, dat moet op zekere rustige en aangename plekken, mijn lijf moet warm en comfortabel zijn, enzovoort. Nu ga ik heel bewust rusten in de chai shop met een kopje thee, in de riksja midden in de regen, en zelfs in de tandartsstoel.

Nog een foto van een mooi vogeltje, hij is wel een beetje onscherp, ik heb hem erg vergroot, want het is maar een klein vogeltje, en ik was nog wel een meter of drie van hem af. Deze boom staat vlak voor ons terras. Dat is geloof ik het enige wat Cees vervelend vind, van dat ik hier zit en hij niet, ik zie al die mooie vogels en beesten, en ik weet geeneens waar ik naar kijk, terwijl hij er zoveel meer van zou kunnen genieten.

 10 feb

Het heeft dinsdag en ook woensdag nog geregend, hard, met donder en bliksem, zo veel regen heb ik in dit seizoen nog niet meegemaakt, en ik ben nu voor de elfde keer hier. Woensdag was prachtig, het was droog en ik ging rond vieren weer naar ShantiMayi's tuin, er waren dikke donkere wolken, en dan daarachter toch iets van licht. Toen begon het te regenen, en ik ging ergens onder een afdakje schuilen, maar kon toch goed rondkijken, en het was zo mooi, de regen en de donkere wolken en daarachter licht, wat zo schitterend op de naakte takken scheen. Op de foto komt dat nooit zo als je het echt ziet, maar toch wel iets.

Dat leer ik langzamerhand steeds beter, om schoonheid te zien in van alles en nog wat. Een regenboog in een bijna leeg kopje.

Een met ijskristallen bezet spinneweb, de kleuren in een kale betonnen muur. Toch was ik de volgende dag wel blij toen de zon weer scheen, ik had hem gemist. Als de zon er niet is, is het toch snel best wel koud.

Ik ben van de week nog bij Radhika langsgeweest, de pandit die me geholpen heeft met de Durga installatie, en ik heb hem alle foto's ervan op mijn computer laten zien. 

En nu is het alweer bijna tien uur, en ik wil nog van onze trip naar Dehradun vertellen, maar ik moet nu toch gaan slapen, morgen moet ik om 10 uur bij satsang zijn, ik ga nu een hele week harmonium spelen, en we willen dan altijd een uur van te voren er zijn, om af te stemmen wat we kunnen gaan spelen. Soms gebeurt er dan toch iets anders, als de stemming ineens niet is voor wat we van te voren bedacht hebben, of als ShantiMayi ineens iets heel anders wil, maar dat houdt het wel spannend.

Maandag 11 feb

En iets anders is het geworden, geen satsang vandaag; dat gebeurt af en toe als ShantiMayi zich niet zo goed voelt, of slecht geslapen heeft. Het is ook niet niks, alle energieen van een honderd mensen op je af te laten komen, iedereen projecteert van alles, en dan helemaal gefocust te blijven daaronder. Nu zit ik lekker op het terras, om 11 over 11, de zon schijnt nu door de bladeren van een boom heen, en ik heb alle tijd om te schrijven, en nog wat op mijn nieuwe harmonium te spelen.

Want ik ben zaterdag met een auto vol, 4 volwassenen en 2 kinderen naar Dehradun geweest, naar Pratap Music House. Ik wilde een harmonium kopen met sliding scales, die heeft zo 'n pookje, waarmee je het hele klavier opzij kunt bewegen, zodat alle toetsen in stapjes van een halve noot, steeds hoger, of lager klinken, vergelijkbaar met een capo op een gitaar. Dat is handig als je met capo gebruikende gitaristen speelt. Dat zou HET harmonium worden voor mij, zodat ik nooit een andere zou willen hebben. Ze hadden er eentje zo, inklapbaar zelfs, maar hij klonk niet mooi, het geluid was schril, en dan moet je het niet doen, ook omdat hij drie keer zo duur is als een gewoon harmonium. Dus moest ik me even helemaal omschakelen, en toen heb ik een mooi harmonium gekocht, met een fijne toon, die ook nog heel licht speelt, voor 100 euro. Daar kan ik nu fijn op spelen, mee naar huis nemen, en er dan zelf op spelen of uitlenen of verkopen. We hebben gelijk gistermiddag wezen oefenen, met gitaar en drum, om vandaag op satsang te spelen, maar dat komt dan morgen wel. In ieder geval veel plezier gehad gisteren.

Dehradun is een heel drukke stad, en niemand had nog zin om verder te winkelen, dus zijn we gelijk doorgegaan naar de Tibetan village, dat is een centrum voor refugees uit Tibet, met stupa en een heel groot Boeddhabeeld, en ik kon me van een vorige keer herinneren dat het er heel lieflijk uitzag, met kleine, goedgebouwde huizen, helemaal niet Indiaas, met allemaal bloempotten, en klimplanten, maar nu zag het er ineens heel anders uit, grover, lelijker, misschien is het veranderd, misschien speelt mijn herinnering trucjes. Grappig.

Toen we bij de stupa kwamen vielen we met onze neus in een grootse ceremonie, ter ere van het Tibetaanse Nieuwe jaar, drie dagen later.


Er waren allemaal dansende monniken, in prachtige kleren, en op het laatst werd er een vuur aangestoken, een enorme hoop heel snel brandende takkebossen.


Nee, foto's uitzoeken lukt niet hier buiten, teveel reflectie op het scherm, schrijven gaat wel goed. Straks de foto's. Op de terugweg nog wat moois: er staan overal borden met: pas op! olifanten. En er word gezegd dat de weg 's nachts soms afgesloten wordt, omdat wilde olifanten auto's aanvallen. Dat namen we met een paar korrels zout. Maar echt, het begon net schemerig te worden, iets na zessen, toen het verkeer op de grote weg van Dehradun naar Rishikesh gestopt werd, vanwege een olifant. Gelukkig konden we na een kwartiertje wachten verder, er zou in colonne gereden worden met politie bewaking. Maar toen de weg vrijgegeven werd begon iedereen zo hard mogelijk te rijden, de politieauto vooraan, als hardste, en alle vrachtauto's eindigden achteraan.

Het is gewoon geweldig hier te zitten, uitzicht op de Ganges, en de bergen op de achtergrond, een arend doet zijn langzame rondjes door de lucht, op zoek naar prooi. Steeds geluid van bellen van alle tempels in de buurt, de Hindoes komen vanuit heel India en daarbuiten, om hier in de Ganges te baden, en de tempels te bezoeken. Ze lopen dan in rondjes naar de bovenste verdieping van de tempel, en overal hangen bellen, en iedereen klingelt ze, daarmee roep je de goden aan. Bij de puja doen wij dat ook. Tijdens de regen werd de rivier helemaal bruin, en stroomde harder, nu komt ze weer terug naar haar gebruikelijke kleur, heel licht groenig, met allerlei reflecties van de gebouwen aan de kant. En gebouwd wordt er, waar maar een plek is met een helling van minder dan 45 graden, hoger op de berg, dichter bij de oever, overal nieuwe hotels, bestaande gebouwen worden vergroot, hop, nog een verdieping erop. En over 10 jaar, of 20 jaar, als zowel ShantiMayi als PremBaba hier niet meer komen, staat het allemaal leeg, of niet. Misschien blijft er van alles komen, want er zijn nu natuurlijk ook hoopjes yogascholen, cursussen in dit en dat, lachmeditaties, tabla spelen, shopping, shopping, shopping. Maar dat doe ik zelf ook.

Dinsdag 12 feb

Vandaag weer geen satsang. We hebben toen de medicijn Boeddha mantra gezongen. Daarna met een paar mensen naar Rishikesh om de kralenwinkel te laten zien. Als je niet weet waar die is vind je hem nooit. Ik was er al een keer geweest dit jaar, en nu weer, in totaal misschien iets van anderhalve kilo kralen gekocht voor 5 of 600 roepies, nog geen tientje. Nu moet dat maar genoeg zijn. En dan staan we daar achterin een winkeltje, waar je je kont niet kan keren, afgeladen vol met allemaal dozen en potten, en de kralen liggen allemaal in ondiepe dozen, min of meer gesorteerd naar kleur in plastic zakjes. Dan pak ik een doos van de plank, en laat hem aan Deep zien, en zij pakt er dan soms een zakje kralen uit, en zegt dan tegen het meisje van de bediening, daarvan 20 gram. Die weegt alles dan af, en ik laat Deep de volgende doos zien. Dat werkt vrij efficint. Ondertussen zijn er over en langs ons heen ook een paar Indiase vrouwen bezig touw uit te zoeken, dan moet iemand geld aan iemand verderop geven, en dat gaat dan via mijn hand omdat ik er tussenin sta.

Bij de puja vandaag kwam n van de Indiers, die altijd voor de ashram koeien zorgt, aan het eind van de puja ook buigen en samen met mij drie rondjes om de murti's lopen. Dat had hij nog nooit gedaan, een hele eer. Hij is wel altijd in de buurt als ik de puja doe, en ik hoef nooit bang te zijn voor de apen, want ik weet dat ze me altijd in de gaten houden, op een heel onopdringerige manier, zeker als er niemand meedoet met de puja. Ik ben nu sowieso minder bang voor de apen, de truc is om wel een stok bij de hand te hebben, maar er niet agressief mee te zijn, want als je met de stok gaat zwaaien, dan worden zij direct ook agressief; nu zit ik rustig in de tuin, en de apen zitten op twee meter afstand ook rustig hun dingetje te doen. Rustig tegen ze praten als ze een beetje geagiteerd zijn helpt ook.

Het begint trouwens langzamerhand warm te worden, begin van de middag wordt de zon al behoorlijk sterk, ik zat gister een half uur met mijn gezicht in de zon, en dat merkte ik. Niet alleen mijn gezicht voelde een beetje rood aan, maar ik had ook wat hoofdpijnigheid, een beetje zonnesteek, dat trok wel snel weg, en nu ga ik er meer op letten om niet te lang in de zon te zitten. Wat ook opvallend is hier, en dat heb ik ieder jaar gemerkt, is dat nagels hier veel harder groeien dan in Nederland, het kan ook zijn dat ik domweg minder tijd of aandrang heb om ze kort te bijten, maar ik had ineens heel lange nagels, ik moest een nagelschaar kopen om mijn vingernagels te knippen.

Donderdag 14 feb

Gisteren en vandaag weer satsang gehad, was heel fijn. Maar het is allemaal op het ogenblik te veel voor mij, muziek opzetten en spelen bij satsang en de puja bijna iedere dag. Vanmorgen aan het ontbijt vertelde iemand dat ze aangevallen was door apen, in hotel Ishan nota bene, en dat ze toen heel hard was gaan gillen, een uitstekende reactie. Toen kwam iedereen aanrennen, en hebben ze de apen weggejaagd, verder niks ernstigs gebeurd gelukkig, maar haar dochter van 11 was ook aan komen rennen, en toen die vrouw de schrik op het gezicht van haar dochter zag, was ze direct terug moeder, en ging ze haar dochter geruststellen. Dat deed mij denken aan toen ik een auto-ongeluk had gehad, ik zag de auto die van rechts kwam niet, met Quirine, toen 11, naast me. Toen was ik helemaal in paniek, en moest Quirine mij troosten. Na dat ongeluk heb ik besloten op te houden met steeds weer proberen terug aan het werk te gaan. Dus ik wil nu geen ongeluk nodig hebben om te weten wanneer ik te ver ga, en ik heb nu serieus aangegeven dat ik een week puja wil doen en dan een week rust. Zo, ik ga nu naar mijn internetcafe, en deze handel uploaden, dat is al bijna een week geleden dat ik online ben geweest.

Vrijdag 22 feb

Dinsdagmiddag was ik bezig om iets te zoeken in de pujakast, dat is een diepe betonnen kast, buiten aan ShantiMayi's huis, waar alle benodigdheden voor puja, en schonnmaakartikelen bewaard worden, plus wat zich daar nog meer verzamelt in de loop der tijd. Er is daar een beest, en we waren al bezig om de ghee weg te sluiten, ik heb de gewoonte gehad om gheelampen al klaar te maken voor de mensen die de puja van de volgende ochtend doen, maar daar ben ik dus mee opgehouden. Ik was dus bezig allerlei dingen te verplaatsen, ook dieper in de kast, komt de muis, volgens mij is het een rat, hij is groot, ineens naar buiten rennen, ik gillen, gelijk mensen komen kijken, later ShantiMayi ook vragen wat er aan de hand is. Ik was toen een beetje jumpy, want op een gegeven moment viel er een stok om, die we altijd voor de apen bij ons hebben, die stok viel tegen mijn been aan, en ik gelijk weer gillen. Als ik Cees schrijf gaan er meestal al stukjes van dit schrijfsel mee, en hij reageerde: "ik wist niet dat je ging gillen als er een muis/rat langskomt?...... Maar tot mijn verdediging moet ik zeggen dat hij heel groot was, en ook plotseling, en hij rende echt tussen mijn benen door. Dat is heel wat anders als ergens in het bos zitten lunchen en ineens een klein muisje zien rondscharrelen op 3 meter afstand, dat is leuk.

Verder is het nog steeds druk. Woensdagochtend om 9 uur bij Seema geweest, nu heb ik maar eens een taxi genomen, om de tijdelijke kroon te zetten. Soms valt mijn oog op dingen: in de taxi, hij ging tanken (1 liter diesel 50 roepies, nog geen euro) zag ik een tankwagen, en op het opschrift stond : CORRECT TECHNICAL NAME.

Toen ik terugkwam, heel erg op tijd, ik kon nog ruim ontbijten, hoorde ik dat satsang verzet was van 11 naar 2 uur. ShantiMayi vertelde om twee uur dat ze weinig geslapen had omdat er een muis rondliep in haar slaapkamer, en ik ben bang dat het dezelfde is als die ik lastig gevallen had.
Maar goed, satsang dus om twee uur, en ik zit dan een beetje in mijn na de lunch slaperigheid, en ik ben bang veel anderen ook. Dus toen vond zij de atmosfeer te slaperig, en is ze na een kwartier weggegaan. Toen om 1/2 5 de intensive, zitten we weer allemaal, gelukkig konden we toen met ons alleen wel de juiste atmosfeer vinden. Hier een plaatje van de Lakshmi in de satsanghal.

We hebben drie dagen van ’s ochtends satsang en ’s middags een intensive achter de rug, dus ik ben behoorlijk moe. Maar nu is het weekend, dus ik kan morgen lekker uitslapen, dan met mijn computer naar mijn free WIFI ontbijtplek. Vanavond ben ik met iemand in een van de nieuwere restaurants gaan eten, "The little Buddha", spiritueel sfeertje, van die “mooie” mantramuziek, zware wierookgeur. En ik zat me af te vragen waar ik beland was. Je kon de ashram aan de overkant van de rivier zien, maar het was een totaal andere sfeer, en ik realiseerde me dat dit andere Rishikesh al een tijdje bezig was door te dringen, maar dat het tot nu toe ook redelijk gemakkelijk is om het niet te zien, erbuiten te blijven, alleen in de bekende restaurants te eten, niet te ver de winkelstraat in te gaan.

Zaterdag 23 feb

Het regent heel hard, alweer, ik heb het nog niet meegemaakt dat het zoveel geregend heeft, meestal alleen een paar buien in januari, en rond deze tijd is het al behoorlijk warm. Maar nu niet. Ik had afgesproken om vandaag naar Pool Chatti te gaan, een stukje verder bovenstrooms, maar dat hebben we gisteren al afgeblazen, dus nu een hele dag rust, alleen puja vanavond. Vanmorgen een meditatie gedaan, en nu is het tijd om te gaan ontbijten, maar ik heb helemaal geen zin om de cocon van mijn bed te verlaten. Ik heb dat heel fijn ingericht, het bed met de zijkant tegen de muur, en aan het hoofdeind een open kast met alle spulletjes die ik nodig heb. Een tweede kussentje tegen de muur aan, en een deken daaronder ingestopt, het andere niet, als ik dan rechtop ga zitten, heb ik het ene deken over mijn rug hangen, en het andere over mijn benen, en het kussentje in mijn rug. Zo kan ik uren zitten, thee, en een puzzelboekje bij de hand. En nu is het een kwestie van hier blijven totdat de honger zo erg wordt dat ik er wel uit wil.

Om 11 uur was ik er wel uit, het regende nog steeds, lekker ontbeten met mijn glutenvrije brood. Ik heb trouwens een winkel hier gevonden waar ze glutenvrij meel hebben, dan hoef ik dat de volgende keer ook niet meer mee te nemen, en de vrouw die de puja van me leert eet ook glutenvrij, dus zodra er weer een nieuw brood komt deel ik dat nu met haar. Een brief van Cees gelezen, en een beetje op facebook gekeken, en toen lekker weer terug. Nu ik hier in Kamal guesthouse zit, is er weinig rustig alleen op het terras zitten meer bij: het is een geliefde ontbijt- en lunchplek, dus ik kom steeds te kletsen met bekenden en onbekenden.

Hier een foto van een vriendin die een pannenkoek met vruchten zit te eten. Ziet er idyllisch uit, he. Is het ook, het is geweldig dat we zomaar hier kunnen zijn, aan de oever van de Ganga, met al die prachtige mensen, en het verandert hier ja, maar zo is alles, er gaan mooie dingen, en er komen mooie dingen terug. 

Zondag 24 feb

Nu is het 6 uur 's ochtends, mijn tussendoor wakker zijn tijd. Ik word altijd wakker in de nacht, ga naar de WC, drink een kopje thee, doe een puzzeltje, of zoals nu schrijf wat. Ik dacht dat dat een slaapafwijking was, maar het blijkt dat vroeger, vr het elektrisch licht, dat heel normaal was, men noemde het de eerste en de tweede slaap. Hij valt laat nu, maar dat is omdat ik laat ben gaan slapen. Gisteravond ging ik met iemand anders eten, en die wou ook naar "The little Buddha". Ik had eigenlijk niet zoveel zin daar weer heen te gaan, maar er was een muziek concert daar, en kom toch mee, Nou ja, vooruit dan maar. Op weg er naar toe, je loopt door een winkelstraat, en meestal ben ik niet zo geinteresseerd in winkels, ik groet een paar shopkeepers die ik ken, maar dat is alles. Maar nu viel mijn oog ineens op een prachtige Tara, zittend, heel elegant, niet zo heel erg groot, iets van 25 cm hoog, en ik moest haar gelijk vasthouden, ik kon haar niet daar laten staan.

3000 roepies later heb ik haar als een baby meegedragen naar het restaurant en we hebben haar daar op de tafel gezet en versierd met bloemen. (Ganesha puja is de laatste gelegenheid van de dag dat er bloemen gebruikt worden. De nieuwe bloemen komen om 1/2 6 's avonds, die pikken we op net vr de puja. Maar vaak zijn de oude bloemen nog niet op, die gebruik ik voor de puja, en het restant neem ik mee, geef ik aan mensen die er zijn, en we geven dan bloemen weg, en offeren een paar aan de Ganges.) O, en we zaten nu in een ander deel van het restaurant, op de grond met kussens, en het was heel knusjes. Zoveel gepraat, dat het muziekconcert allang begonnen was, en toen was het wel goed zo. Ik moest mijn baby mee naar huis nemen.

Dinsdag 26 feb

De 23e heeft het voor het laatst echt geregend, vanaf nu wordt het steeds warmer en warmer. Hier nog een foto van ons in regenjassen.

Volle dagen: zondagmiddag muziekmaken met Madhu en anderen. Maandag weer satsang, het was heel druk: er is een Portoricaan, Mooyi of zoiets, die geeft satsang een dorp verderop, van dinsdag tot zondag, en een hoop van de mensen die naar hem toe komen, komt op een vrije dag bij ShantiMayi kijken, is wel grappig, morgen, woensdag valt het dan weer terug naar normale hoeveelheden. Satsang duurde lang, dan ben ik pas tegen tweeen terug, onderweg wat fruit en curd (een soort yoghurt) kopen, wat eten, tijd voor een dip in de Ganga (met de Tara murti die ik gekocht heb, ik heb haar gewassen met nat zand, nog niet goed genoeg want ik was vergeten een tandenborstel mee te nemen. En dan is het weer tijd om naar de ashram te gaan, een beetje zitten en naar de zonsondergang kijken. Ik ben een nieuwe Flower of Life begonnen, donkerblauw met goud. En 7 lange kralen tussen de knooppunten, dit wordt een Medicijn Boeddha Flower. Puja voorbereiden, Na de puja gauw een hapje eten, en dan zitten bij het nieuwe labyrinth, met Tara.

Vandaag na satsang zijn we dan naar Pool Chatti gegaan, afgesproken om een half uur na satsang te gaan, maar dat lukt dus absoluut niet, dus heb ik daar een half uur zitten wachten, totdat uiteindelijk de eerste kwam, toen nog een beetje wachten, en konden we eindelijk gaan. Ik ben ook veel te efficient voor hier. Het water was al best warm, echt gezwommen, niet alleen maar drie keer dippen, dat was wel fijn. Verder druk bezig geweest met de tandenborstel op Tara, en ze begint nu echt schoon te worden.  

Maandag 4 maart

Ondertussen is het alweer een week verder en ik ga maar eens wat gaten vullen. Of niet. leuker om te vertellen waar ik nu mee bezig ben, dan ga ik straks de foto's bekijken en komt er misschien hog meer los. ShantiMayi had een Lakshmi gekocht die ze mee naar Terre de Sacha wil nemen, en nu, onder andere daarvoor, wordt er een grote Lakshmi puja gehouden in de ashram. Vanmorgen moesten we dus allemaal om 9 uur in het roze (de kleur van Lakshmi) naar satsanghal komen om ook jappa te doen (dat is mantra reciteren en dan meestal met behulp van een mala). Ik wilde dus ook een roze mala hebben, daarvoor gisteravond nog wezen shoppen, Een vrouw met een winkeltje vlakbij Sri Ram (waar ik voorheen altijd logeerde) had wel rozenkwarts kralen, maar die waren nog niet tot mala geregen, dat is nog een heel werk, er wordt tussen iedere kraal een knoop gemaakt, zodat het makkelijker is om de kralen tussen de vingers te laten glijden. Zij opent haar winkel echter nooit zo vroeg, dus stelde ze voor dat ze hem bij de receptie van Sri Ram zou geven, die avond, en dat ik hem daar op zou komen halen. Slim plan. Dus ik vanmorgen om 5 voor 9 bij Sri Ram, Stond daar alleen een man, ook een klant, te wachten, dacht ik. Ik had haast dus ik ging roepen, hallo, anybody, en komt die man opeens op me af van doe eens rustig, ik zeg dat ik de manager zoek, zegt ie dat hij de manager was. Ik had hem daar nog nooit gezien, en ik weet wat daar normaal rondloopt, maar goed. Ik vertel dat er een mala voor me zou klaarliggen, wist ie niks van af, maar toen hij de boy geroepen had wist die het wel, en kon die hem snel voor me pakken. Kom ik na afloop weer bij Sri Ram langs, bleek de "manager" iemand te zijn die daar een of ander klasje geeft, we hebben er smakelijk om gelachen. Het is sowieso leuk, alle winkelmensen en dergelijke die ik onderhand ken van alle babbeltjes over de jaren heen, en sommigen zie je zo zachtjesaan ouder worden, wat gezetter, minder jongensachtig. En dan loop ik zo over straat, een knik daar, namaste, een hand op het hart doe ik ook vaak, de bedelaars groet ik ook altijd. En het grappige is dat ik dan ook bekenden tegenkom buiten hun vaste plaats. ik heb de mala gelijk om ShantiMayi's stoel gehangen, alle malas die haar hangen zegent ze, kraal voor kraal, ik heb hier een foto van terwijl ze bezig was met mijn mala.

Vanmiddag voor de laatste keer dit seizoen bij de tandarts geweest, er staat nu een mooie kroon voor 5300 roepies, plus twee keer een taxi van 400 roepies, en verder 6 keer 4 keer 10 roepies voor de riksja's: nog geen 90 euro, kom daar maar om in Nederland. Het is trouwens een vreselijk groot gebouw, nee meerdere gebouwen, en dan kom je in een enorme zaal, met wel 20 tandartsstoelen, worden er maar 2 of 3 gebruikt.

Er wordt veel gebouwd, overal, heel India is booming, en het meeste is heel groot en heel lelijk, hier nog een foto van een bouwsel. Moderne tijden komen snel hier, ook als ik zit te ontbijten in ishan, overal om me heen, westerse mensen en Indiers, allemaal vastgelijmd aan hun mobiele telefoons, en ik zit dan met mijn thee, en zie hoe prachtig het zonlicht erdoorheen schijnt.

Ik ben ook nog voor de laatste keer naar de kralenwinkel geweest, ik was bang niet genoeg lange donkerblauwe kralen te hebben voor mijn Flower of Life. Daar heb ik ook een stuk wit kant gekocht, ik wil Tara presenteren aan ShantiMayi, en zij houdt niet van naakte godinnen.

Woensdag 6 maart

Vandaag moesten we allemaal 9 stuks fruit meenemen voor de Lakshmi puja. Toen ik naar een fruitstal ging vr satsang (normaal kom ik altijd na satsang voor mijn fruit) begon hij gelijk van "9 pieces, yes" en toen ik mandarijnen ging pakken, verwees hij me gelijk naar een nog dichte doos mandarijnen, om daar de mooiste uit te zoeken. Ik heb mijn Tara ook meegenomen, ze had me gezegd dat ze met haar zuster wilde praten, en nu staan ze daar samen, is ook Tara op een of andere manier een deel van de puja geworden.

Na satsang weer een uitje, we zijn met de taxi naar boven gereden, hier een uitzicht over Tapovan, en dan zie je in de verte Rishikesh zelf. Op deze foto kan je goed zien hoe de bergen hier ophouden, en de vlakte begint.

Bij een dorp uitgestapt, en dan door de vallei naar beneden gelopen. Het was heel mooi, met mooie velden, het voelde een beetje als de kaap Verdische Eilanden, met mooie irrigatiekanaaltjes, en dan kijk ik toch automatisch als een irrigatie ingenieur.

Overal worden mooie outlets gemaakt, een ijzeren frame waar een klep ingestoken moet worden, een lekvrije uitlaat, makkelijk open en dicht te doen. Maar de klep raakt kwijt, wordt ergens anders voor gebruikt, en dan voldoet een steen en wat aarde, en het lekt. Dit soort foto's kan je overal op de wereld maken. Het was trouwens een pittige wandeling, ruim 2 uur stijl naar beneden. Voordat we uit de taxi stapten, heb ik wel gedacht om de anderen te laten, en in de taxi te blijven zitten, maar het ging ontzettend goed, ik heb een stok gepakt, gewoon een dun stuk tak, en die gebruikt, en ik was niet de kritieke factor in deze wandeling. dat voelt toch erg goed. Verder naar beneden een waterval, daar wat onder gestaan, maar hij was niet zo krachtig als degene waar ik normaal naartoe ga.

Daar werd het heel toeristisch, stond er opeens zo'n Engelse parkbank, en natuurlijk theestalletjes. En het zag er ineens heel europees uit, bijna de Ninglispo vallei, net onder Luik.

Deze foto is van de waterval waar ik altijd naar toe ga. Die gele jurk, die ik daar draag, komt nog uit Cambodja, het is hier mijn favoriete badpak. maar hij wordt oud, toen ik hem laatst uittrok kwam er een hele scheur in, het weefsel is gewoon op. Ik zal er afscheid van moeten nemen. Sommige kledingstukken die ik al meer dan 10 jaar heb, ben ik heel erg aan gehecht. Ik zal er een mooi stuk uit knippen, en dat meenemen, als tafelkleed gebruiken.

Zaterdag 9 maart.

Ik had zo'n spiraalding om water te koken. Die is kapot, ik zette hem per ongeluk aan, terwijl hij niet in water ondergedompeld was, en ik merkte het te laat, een schroeiplek op de tafel, en nu werkt ie niet meer. Swaha, dit is allemaal een onderdeel van het langzaam weggaan. En het is goed, we hebben nog het eind van de Laxmi puja, zondagochtend om 5 uur wil ShantiMayi daar een vuurceremonie voor, en dan direct door naar de Shivaratri viering op dezelfde dag. Het is allemaal heel krap. dan nog drie of vier satsangs, en dan vertrek ik in de nacht van donderdag op vrijdag. Ik ga nu wat schrijven bij een aantal foto's die ik gemaakt heb, en die stop ik overal tussen in de stukjes van de afgelopen dagen, en dan is het het wel weer voor dit jaar. Ik vind het altijd heel leuk om dit te schrijven. En ik neem aan dat jullie het leuk vinden te lezen, anders zou je dit niet zien.

Gedaan nu (grappig, deze woorden lezen jullie achter elkaar, maar voor mij zit er wel anderhalf uut tussenin). Ik heb nog meer foto's, maar het is genoeg zo, bovendien is het nu al half 12 en ik begin echt honger te krijgen. Dus op naar het WIFI ontbijt.