Rishikesh 2017
(klik op een foto en je krijgt hem in het groot te zien, en in roze verwijzingen naar de site)

7 februari

Lieve mensen, De onrust heeft weer toegeslagen, ik ga dinsdagmorgen weer vliegen naar India. En dan wil ik voor die tijd altijd van alles gedaan hebben, zoals het strijkgoed van een half jaar wegwerken, of alle mandflessen wijn in wording overhevelen, de hoge hoop gesnoeide takken verwerken tot aanmaakhout, etc. en dan doe ik toch best wel veel, en op het laatst moet ik dan settelen voor wat minder dan alles. Het punt is dat ik moeilijk van huis weg kan komen.


Vanmiddag heb ik nog een een soort afscheids puja voor alle murti’s gedaan, dat gaf me weer een beetje rust. En ik weet dat zodra ik weggereden ben van huis dat het dan allemaal goed is. Maar nu nog even, he….

Ik ga weer een blog maken, die staat nu hieronder (alles weer overgezet nu, ik vind het vreselijk dat het laatste bovenaan staat, nu staat het oudste bovenaan en kan je chronologisch verder scrollen, nov. 2017). Ik heb ook een aantal oude rondzendbrieven weer gevonden, een deel daarvan staat nu ook op de site (had ze allemaal willen doen, maar ja…). Ik vond het zelf erg leuk om die oude brieven weer te herlezen.

Veel groeten, Chundra/Els Feenstra

10 februari

Ja, ik ben weer hier. Twee satsangs gehad en mijn eerste Ganga dip. Dan moet het wel echt zijn.

Ik vloog van Brussel naar Helsinki, ben expres aan de linkerkant aan het raam gaan zitten, maar het was helemaal bewolkt, dus ik kon Nisse niet zien vanuit de lucht. Dat zou wel leuk geweest zijn. Boven Zweden begon het op te klaren, en vanuit de lucht kun je dan zien hoe enorm verschillend de zweedse en finse kusten zijn ten opzichte van de Nederlandse.


Eerst is er land met wat meren en andere stukken water, dan komt er langzaamaan steeds meer water, en ineens is het land tot een enorme hoeveelheid eilanden geworden. En in Finland vice versa. En dat staat dan allemaal onder invloed van het getij. Maar het zijn wel meest tamelijk steile kusten. Wat een ander gevoel ten opzichte van de zee moet dat geven…

In Delhi was er geen taxi voor mij. Had ik volgens het taxibedrijf de taxi niet geconfirmeerd. Gelukkig was er binnen een half uur een taxi geregeld, maar het verkeer in Delhi was heel erg druk, we reden om 8 uur, dan zit je dus midden in de ochtendspits. Uiteindelijk was ik pas om 4 uur in Laxman Jhula, ik ga toch eens kijken of ik de volgende keer naar Dehradun vlieg, dan heb je maar een klein uurtje in de taxi te zitten. In Delhi was er smog. Heel veel. De zon kwam er nauwelijks doorheen, en het voelde ook branderig aan de ogen (dat kan natuurlijk ook aan het slaapgebrek hebben gelegen…). Heel langzaamaan kwam de zon er beter door, maar helemaal tot aan Rishikesh bleef de onderste strook lucht grauw en vaal, dan werd het naar boven toe langzaamaan wit als van echte wolken, en daarboven de gewone blauwe lucht. Deze foto is in Rishikesh genomen.


Bij Kamal was mijn kamer helemaal voor me klaar, met de bedden precies op de plekken waar ik ze hebben wil (in standaardopstelling staan er twee eenpersoonsbedden naast elkaar met een korte kant tegen een muur en verder helemaal midden in de kamer, zodat er nauwelijks vrije vloerruimte is). Ik heb ze allebei met een lange kant en een korte kant tegen de muur, de bedden dwars op elkaar, zodat er een groot stuk vloer open blijft. En ze hadden een tafeltje onder het stopcontact gezet, zodat ik alle apparaten die stroom nodig hebben, daar op kan zetten. Heerlijk thuiskomen in mijn tweede huis. Gelijk die avond al de eerste boodschappen gedaan, thee, sunlight blok zeep, wasknijpers, poedermelk, en een paar heel leuke mokken.


Die van vorig jaar had ik zo leuk gevonden dat ik ze mee naar huis heb genomen, die staan nu in de camper. Sinds ik geen trunk meer heb moet ik alles meenemen of nieuw kopen, en ik vind het best wel lekker, ik kan toe met steeds minder spullen.

Ik heb die nacht van 8 tot 9.45 geslapen, en als ik de wekker niet had gezet had ik nog langer geslapen, want de wekker moest me van heel ver halen. Satsang. Fruitcurd eten. Heerlijk in de zon zitten, die is rond de middag al bijna te warm om er een tijdje in te zijn. Beetje bridgen op internet. Zonsondergang in ShantiMayi tuin. Vandaag weer hetzelfde patroon. En het is alsof ik niet weg ben geweest. Maar je verwacht ergens een restaurant en dat is er niet meer, en mijn favoriete badslippers zijn ineens niet meer te koop, dat soort dingen.

Morgen is het zaterdag, eens zien of ik dan al genoeg moed heb om naar Rishikesh te gaan. Maar het is nu ineens al bijna half twaalf, dus ik ga maar eens gauw slapen.

12 februari (zondag)

Vandaag een rondhang dag (op zaterdag en zondag hebben we geen satsang), ik heb geprobeerd een e boek te vinden, deel 2 en deel 3 van wat ik las kosten ineens geld, en verder vond ik ook niets gratis, Netflix film, kreeg ik wel geluid en ondertiteling, maar het beeld bleef op het beginbeeld staan. Gelukkig nog wel een beetje Stepbridge gespeeld (dat lukte ook pas na 2 uur in de middag, het is in Nederland veel vroeger, er was eerder gewoon niemand die wilde spelen), ik verveel me een beetje merk ik. En ik ben nog te moe om echt iets te gaan doen, wandelen of zo. Nou ja mag ook wel eens een keer.

Ik ben wel begonnen met een nieuw kralenwerkje, dat is wel leuk, maar misschien maak ik het een beetje te ingewikkeld, we merken het wel.


Het valt trouwens reuze mee met de vermoeidheid, ik ben gisteren zelfs naar Rishikesh geweest. Taxi van Delhi betaald, de taxi die op het laatste moment gestuurd was, was van een vriend, en hoorde niet bij de firma zelf, en was ook duurder, dus hebben we het verschil samen gedeeld, dat is nog netjes.
Weer naar de kleermaker geweest, ik had vorig jaar een heel fijne rok laten maken, met smock werk aan de bovenkant en grote zakken, en nu heb ik nog 2 dezelfde, in andere kleuren besteld. En nog een pak en een top, bij elkaar heb ik voor dit jaar dan wel genoeg.
Hoewel er overal gezegd wordt dat het heel moeilijk is om geld te krijgen, heb ik daar geen moeite mee gehad, zowel in Delhi als in Rishikesh kreeg ik gelijk geld uit de muur.

Ik zat nog te denken over die smog, het beangstigende is eigenlijk niet die smog zelf, maar de lakoniekheid, onverschilligheid bijna waarmee we dat accepteren. Waar blijft de paniek, het protest? Het wordt als normaal geaccepteerd, zijn wij nu de kikker die niet uit de pan springt als het water heel langzaam steeds heter wordt?

Maar het is nu half 5, ik ga weer lekker in Shanti Mayi ’s tuin zitten. Gisteren een foto van de zonsondergang gemaakt, zoals ik ieder jaar heel vaak doe, maar het lijkt nu allemaal iets valer, door de smog?



25 februari (Zaterdagochtend)

Ik heb recent helemaal niet geschreven, Cees begon zich al een beetje ongerust te maken.
Het is een beetje van: ik ken dit allemaal wel, heb het al zo vaak meegemaakt, laat mij eigenlijk maar rustig in een hoekje zitten met mijn kraaltjes en mijn bridge op de computer. En dus ook weinig behoefte om erover te schrijven.


Wel altijd naar satsang, hier een foto van Mahadevi, ik zit helemaal links, vlak voor ShantiMayi, met die haarband op.

Wel ik wilde wel in de ochtend al eerder naar de ashram om daar mee te doen met de Guru Vandana. Dan zit je in de ochtend voor ShantiMayi raam dat te zingen, maar ik kom er niet toe om mijn bed uit te komen, dus doe ik het vanuit mijn bed, kan ook.
Dan komen de dingen te doen, zaterdagmiddag de Ganesha puja, no problem, af en toe de Gayatri mantra leiden (dat is altijd voor satsang), ja is goed, dan kom ik misschien in het ritme om eerder mijn bed uit te komen.

Toen werd mij gevraagd om nog iets anders te doen, ook twee ochtenden in de week, en dat kon ik eigenlijk niet weigeren, maar mijn lichaam had dus wel gelijk STOP!!!
En ik kreeg prompt diarrhee.

Ik heb op het ogenblik een fikse diarrhee, het begon dinsdagnacht met krampen en een gevoel dat er iets uit moest, dat lukte pas later op de nacht nadat ik een hele tijd mijn buik gemasseerd had, ook weer niet te hard want dan werd ik misselijk. Nu heb ik nog steeds krampen en heel vaak hele dunne poep. Ik denk dat ik een koutje op de buik heb gekregen van mijn Ganga dips. Maar ik ben heel moe nu, ga naar satsang en naar Shanti Mayi tuin voor de zonsondergang. En zorg dat ik genoeg zoet en zout binnenkrijg.

 
Dus was ik weer even op mezelf teruggeworpen, gisteren na een paar dagen diarree Shivaratri gehad, dat is de nacht van Shiva (hierboven een foto van een standbeeld van hem) en onze sangha zingt dan altijd in de tempel op het plein. Helemaal vooraan gaan zitten en zo intens meegezongen en geklapt (dat doe ik met mijn handen op mijn benen, in mijn handen klappen is/was te pijnlijk voor mijn handen, en dat wordt een gewoonte) dat ik blauwe plekken op mijn benen had.
 
Ik heb met die diarrhee echt een beetje mijn lijf schoon gemaakt, het ontbijt smaakte verrukkelijk, de smaken heel intens. Ik heb nog steeds diarrhee, maar ik ben weer over een dipje. Dus niet meer toezeggen dan ik aankan, en verder rustig bij mezelf blijven.

Nu nog even een paar foto’s, hier zie je heel mooi de zon weerschijnen in de Ganga.



Hier een foto van de Ganges stroomopwaarts vanaf ons balkon bij Kamal guesthouse. En dan natuurlijk nog een zonsondergang. Geniet maar van jullie eigen zonsondergangen (of opkomsten) of van wat er maar te genieten valt.



10 Maart (Woensdag)

De laatste keer dat ik schreef was anderhalve week geleden, net na Shivaratri. Ik dacht dat ik toen over mijn diarrhee heen kwam, maar het hield niet op en ik werd zwakker en zwakker. Allerlei mensen hebben dan allerlei adviezen, dit wel eten, dat niet drinken, zou je niet eens naar de dokter gaan, enzovoorts, maar op een gegeven moment kon ik alleen maar suf in mijn stoel zitten.

Totdat zondagmiddag iemands naar me toe kwam: je moet naar de dokter, ben je het daar mee eens? Ik knikken. Zal ik een afspraak regelen? Ik weer knikken. Toen heeft ze een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend, en is ze met me mee gegaan naar de dokter, waarvoor ze het bijwonen van de satsang opgegeven heeft. Dat helpt. Heel erg dankbaar. De dokter heeft me antibiotica gegeven en probiotica, ik heb nog een keer diarrhee gehad en toen was het klaar. Maar het heeft daarna behoorlijk wat tijd gekost voordat ik weer wat aangesterkt was.

Moraal: het heeft geen zin om ongevraagd vrijblijvende adviezen te geven aan mensen, als ze jouw verhaal en jouw oplossing willen horen, zullen ze er zelf wel om vragen. Ik doe dat zelf ook best nog wel vaak, maar hiermee ben ik er wel weer alerter op geworden. En je kan natuurlijk ook wel eerder naar de dokter gaan.

Nu een leuk verhaal: afgelopen zaterdag was ik eindelijk weer zover dat ik zelf wat boodschapjes kon gaan doen, ik loop ook eventjes een beeldenwinkel in en ik zag een prachtige Ganesha. Geelkoper, en ingelegd met prachtig gekleurd rood blauw en groen. Toen ik weer thuis was, ging ik even een middagslaapje doen.

Maar ik viel niet in slaap, in plaats daarvan ging ik JAY JAY SHRI GANESHA zingen, en ik wist ineens waar het beeld zou komen te staan, direct rechts van de achterdeur, tegen een bakstenen muur aan, met een klein dakje van dakpannen erboven, en tussen de druif, de braam, en de kiwi. Dus toen moest ik hem wel kopen. Ik gelijk terug naar de winkel, hebben de verkoper en ik hem samen opgepoetst met olie, zodat de kleuren prachtig uitkwamen. Hij had gezegd dat ik met een kaart kon betalen, maar dat lukte niet.


Toen heeft hij me achter op de brommer meegenomen naar de dichtstbijzijnde geldmachine, en daar lukte het gelijk geld te pinnen, terug op de brommer, en toen heeft hij eerst een foto gemaakt van hem, mij en Ganesha, en heeft me vervolgens met Ganesha en al, naar de ashram gebracht (hij weegt 12 kilo, dus daar loop je niet zomaar mee rond), hebben we mijn Ganesha samen naar grote Ganesha gebracht waar ik altijd puja doe. En daar staat hij nu nog steeds.



Toen vroeg hij nog of hij me terug naar huis moest brengen, maar dat was niet nodig, ik zou daar blijven om puja te doen, gelukkig had ik al mijn spullen al bij me. En het leuke was de vanzelfsprekendheid, en de familiariteit met een jonge man, die ik daarvoor nog nooit gezien had. Ik denk dat mijn gedrag naar het beeld hem ontroerde, en zijn ontroering ontroerde mij weer.
(Wat een raar woord trouwens, ontroering, als je dat 3 keer opschrijft slaat het nergens meer op.)
En natuurlijk wilde hij graag een verkoop doen, en was het allemaal niet zo ver, maar hij is er bij elkaar toch wel een klein uur mee bezig geweest. En hij heeft er nauwelijks winst op gemaakt, want het bedrag dat hij in eerste instantie noemde was het bedrag waarvoor ze hem zelf gekocht hadden vertelde hij later. En dat klopt wel, want ik heb natuurlijk ook prijs gevraagd in een andere winkel waar ze voor een kleiner exemplaar 100 euro meer vroegen.
Dus nu ga ik nog maar wat meer dingen kopen in die winkel om ze nog een beetje winst te geven, ha ha.

Een tijdje geleden voor de lunch naar Ramana garden geweest, mooi uitzicht op een vallei en een hele mooie bloeiende boom.
 
Maar meestal heb ik geen zin om uit te gaan voor de lunch, het is overal vreselijk druk, en praten, praten, praten. Ik ga vrijwel altijd direct na satsang terug naar huis, bestel een fruitcurd, kleed me snel om en naar de wc, en als ik buiten kom is de curd al bijna klaar, lekker eten en van Ma Ganga genieten, dan even een klein slaapje doen, en dan weer fijn kralen rijgen, de vorige is bijna af, hij was al lang van de loom af, maar al die draden afhechten en de sluiting maken kost een hoop tijd, maar dat doe ik in ShantiMayi tuin. En ik ben alvast met de volgende begonnen, en ik heb nu een manier bedacht om minder draden te hebben om af te hechten, ik hoop dat dat werkt.


Vanmiddag heeft het heel hard geregend met bliksem en alles, hierboven een foto van de opbouw ervan. Lekker op het terras gezeten met Ellen, en genoten van de show. Wel onder het afdak hoor, maar naarmate het harder begon te regenen en te waaien, kwamen we allemaal steeds dichter bij elkaar te zitten en steeds verder naar achter op het terras. Dus maar niet naar de tuin.

Het is al langer bewolkt, hieronder een foto van de zonsondergang gisteren.
 

Ik zat daar met Ellen te kijken, en daarna hebben we met vrienden uit Nederland gegeten. Ik ga veel met Nederlanders om, op het ogenblik. Een andere had een harmonium gekocht, in DehraDun en had gelijk de babytampura voor me meegenomen die ik vorig jaar niet mee kon nemen. Ik was wel blij dat ik zelf niet hoefde te gaan, in de taxi midden door die drukke stad.

Ze had nog nooit harmonium gespeeld, dus heeft ze hem bij mij neergezet, en is daarna 4 van de 5 dagen bij mij les komen nemen, en daarna, als ik naar ShantiMayi tuin was, nog zelf geoefend, en toen moest ze weer naar huis, en ze kan nu al 4 mantras spelen. HULDE!!

En nu ben ik het harmonium dus weer kwijt. Mis hem wel een beetje, maar ik kan echt niet ook een harmonium mee terug nemen, naast Ganesha en babytampura. Ik zit er over na te denken om toch weer een kist te nemen, en daarin een harmonium achter te laten. Maar het is nu nog maar weer drie weken, en dan ga ik alweer naar huis.
 
Over drukte gesproken ook bij ons in het straatje wordt het steeds drukker. Soms een hele stoet autos achter elkaar en als er dan ook nog tegenliggers zijn dan wordt het een heel gemanoevreer. Laatst reed er een bus door de straat, en overal hangen er elektriciteitsdraden over de straat, een beetje hoog zodat de autos er onder door kunnen rijden, maar er was natuurlijk geen rekening gehouden met bussen, dus die reed zo een draad kapot, want hij moest een beetje aan de kant omdat er een auto geparkeerd stond. Nou, toen was de hele straat geblokkeerd op een stukje van een meter na, en daar lag die draad vol levende elektriciteit. Toen ging er een politieagent precies boven het blote eind van de draad staan, en kon iedereen zich een weg om de agent heen wurmen. Dat voelde heel beschermd.

Nu laat ik Cees nog een paar mooie fotos van de zonsondergangen uitzoeken, ik heb er zoveel gemaakt, en op dit kleine scherm kan ik slecht overzien welke de mooiste zijn. Geniet van je eigen zonsondergangen!






24 maart

Ik ben de tijdlijn een beetje kwijt, het klotst allemaal door elkaar heen. Is ook niet erg, het wordt alleen niet echt een lineair verhaal zo.

Afgelopen weekend voelde ik me eindelijk weer een beetje fit, de diarrhee had er toch behoorlijk ingehakt, satsang altijd en prachtig, iedere dag in ShantiMayi tuin zitten, wat babbelen op het terras, en af en toe gezellig ergens eten, maar dat niet te vaak, want ik kan toch niet zo goed tegen al te veel gepraat. Een paar keer de Gayatri mantra bijwonen of leiden, en verder heel weinig.

Nee, niet helemaal waar, ik ben ook nog bij Ellen op de brommer naar Rishikesh geweest, ik heb toch besloten om weer een trunk te kopen, nu met Ganesha en de babytampura kan ik echt heel weinig andere dingen mee terug nemen. En nu kan ik dan mijn batterijlamp en waterkoker en naai setje en zo achter laten, en een hoop kleren, die moet ik dan maar een jaartje missen. En ik dacht ook mijn dekbed achter te laten, maar ik bedacht me later dat er toch wat in de koffer moet blijven, want als er verder niets in zit gaat Ganesha heen en weer schuiven, en dat moet je natuurlijk niet hebben, dus ik moet spullen hebben die veel volume maar niet veel gewicht innemen, dus de kleren die ik mee ga nemen ga ik dus juist niet strak opvouwen. En mijn dekbed helemaal opfluffen. Ik zal toch een keertje moeten proefinpakken, het wordt nu wel erg ingewikkeld.


In Rishikesh hebben we ook zo een bloemenbootje in het water laten wegvaren, die koop je met wierook, gheelamp en lucifers, heel handig, voor 10 roepies, ik snap niet dat ze dat daarvoor kunnen doen. Maar werk is hier echt heel goedkoop, ik liep langs een stalletje en daar hingen wat armbanden van kralen, een beetje zoals ik ze ook maak. Ik vroeg uit nieuwsgierigheid hoeveel zo eentje kost. Zei hij 50 roepies, dat is nog geen euro. Uit verbouwereerdheid heb ik er eentje gekocht (de bovenste op de foto).
 
Mensen vragen me wel eens of ik mijn kralenwerk ook verkoop, ik zeg dan dat ik er per stuk dan minstens 30 euro voor zou moeten vragen, en dan werk ik nog voor minder dan 5 euro per uur. Dat zijn natuurlijk prijzen die je er nooit voor zou krijgen, dus blijf ik het liever voor mijn lol doen, en geef ik er soms eentje weg. Hier de laatste die ik af heb (de onderste).

Maar ik had het erover dat ik nog maar weinig uitjes had gehad. Dus ben ik zaterdag met Ellen achter op de brommer naar de waterval geweest, daar was zij nog nooit geweest. Op de heenweg zagen we midden op het pad wel 10 vlinders zitten, opvliegen en terugkomen, steeds naar dezelfde plek, misschien had iemand daar geŁrineerd, of zo, maar het was een prachtig gezicht.



Weer heerlijk onder de straal gestaan, maar hij was nu niet zo krachtig als vorige keer, ook logisch, het heeft heel weinig geregend de afgelopen tijd. Ellen ook.



Het is een prachtig beekje, echt zo-eentje waar je op vakantie in de Ardennen ook langs wilt lopen.
 
Op de terugweg weer bij de chaishop langs natuurlijk, ik had nog nooit goed gekeken waar ze op koken.



Dat is dus een soort gemetseld en dan aangestreken structuur, met gaten op verschillende afstanden tot het vuur, wat met hout wordt gevoerd, het ziet en heel mooi en behoorlijk efficiŽnt uit.

Het wordt steeds drukker en drukker met rafts op de rivier, vrijwel continu zie je er twee of meer tegelijk. Hier een hele congregatie.


Het is nu zaterdagochtend, de laatste zaterdag dat ik hier ben, mijn ritme is de afgelopen week geweest dat ik rond kwart voor acht helemaal uit mezelf wakker word. Het raam is in de nacht open, en ik doe nu ook de deur open om nog zoveel mogelijk koele wind door mijn kamer te laten gaan, want het is heet geworden. Later doe ik deur, raam en gordijn dicht, om zoveel mogelijk koelte in mijn kamer vast te houden. Dan thee zetten en naar de WC, en nu zit ik lekker in mijn bed. Nu even schrijven, dan een beetje puzzelen, en de Guru Vandana zingen, daar had ik het al over gehad geloof ik.

De afgelopen dagen ging ik dan om kwart voor negen eruit, snel douchen om dan net wel of net niet op tijd te zijn om dezelfde Guru Vandana in de tuin van ShantiMayi te zingen. Maandag t/m woensdag was ShantiMayi ziek, dan kon ik meedoen met de Gayatri, donderdag en vrijdag was er satsang, dus dan ging ik na Guru Vandana gelijk ontbijten, om om 10 uur klaar te zijn om de muziek voor te bereiden. Arjuna is weer naar huis, dus schuif ik erin.

Ik heb dit jaar niet gevraagd om mee te doen, ik had geen zin om daar enige druk naar mezelf of wie ook in te zetten, ik heb het heerlijk gevonden om vooraan te zitten bij satsang, en om de Gaytri mantra te kunnen leiden. Ik heb steeds alle gedachten dat ik wilde spelen, of dat Arjuna iets fout deed, of alle gedachten die daar variaties op waren direct gezien, en er niet op in gehaakt (of soms een klein beetje, maar ook dat is gezien, en soms moet je zoeken naar de gedachte achter de gedachte, en dan kunnen er soms dingen van vroeger komen die dan gezien worden). En soms was dat best moeilijk, maar het is heel goed geweest om het zo te doen. De ademhalingsmeditatie die ShantiMayi ons geleerd heeft: rustig inademen, pauze, rustig uitademen, pauze, en dan weer inademen helpt me hier steeds mee. En (niet maar, maar echt en) nu ik weer in de muziek zit vind ik dat ook heerlijk.

Maar verder met het dagritme. Na het ontbijt (waar ik toen er geen satsang was alle tijd voor had) of na satsang terug naar Kamal, en daar buiten in de schaduw en de wind zitten totdat het te warm wordt rond 2 uur, en dan terug mijn kamer in, waar het dan heerlijk koel is. Soms even dippen in Ganga, daar word je echt van binnen en buiten koel van, en dan om half vijf naar ShantiMayi tuin, eerst in de schaduw zitten, en dan zon. Dan eten, soms kom ik iemand in de tuin tegen met wie ik ga eten, soms alleen, soms ga ik eerst naar Kamal en kom ik daar iemand tegen, allemaal goed. Het enige vervelende van de afgelopen dagen was dat het internet het heel slecht deed, zodat ik weinig heb kunnen stepbridgen.

Ik heb dit seizoen wel drie keer geprobeerd een uitje te organiseren naar Phool Chatti, het strand daar, en de ene keer was het slecht weer, en dan was ik zelf ziek of het lukte niet. Zondagochtend vroeg iemand of ik wat leuks wilde doen, en daar kwamen zomaar mensen aanwaaien die mee wilden, dus gingen we met een jeep uiteindelijk toch naar Phool Chatti. Hier wat foto’s.


Daar ben ik nog op de onderste foto. En natuurlijk de grote rotswand, die me altijd weer fascineert.


 Ellen is maandag weer vertrokken naar Portugal. We hadden een soort afscheidsetentje gehad, en een van de meiden wilde Ellen nog een kadootje geven. Wat is een goed idee? Ik had gezien dat haar tas redelijk versleten was, dus gingen we met ons tweeŽn een tassenwinkel binnen, daar heeft zij een mooie uitgezocht, met lichtblauw bling bling en allemaal kralen er aanhangend, helemaal Ellen. Kom ik later op de avond nog even bij Ellen langs, zie ik dat zij ook al een tas gekocht had, precies eenzelfde als een vriendin van mij ook heeft en die ik altijd heel mooi heb gevonden. Zie foto.
 
Dus toen heb ik die tas van haar overgekocht. Iedereen happy.

Ondertussen is het 12 uur, nog steeds zaterdag, en ik zit alweer even binnen.

Een ander verhaal: gisteren bij satsang vond ik dat de Sarasvati die altijd voor de muzikanten staat een beetje stoffig werd. Dus heb ik haar meegenomen voor een bad en een schoonmaakbeurt.
Ik ging gistermiddag even bij iemand kijken of het wel goed ging, ik had haar niet bij satsang gezien, zat ze een beetje in een dipje, toen zijn we samen naar de ghat gegaan bij het guesthouse, en hebben we samen Sarasvati gechant en haar schoongepoetst met een  tandenborstel, en daarna in het water gedreven, en dat was precies wat ze nodig had.
 

Ik heb trouwens een touw daar aan een ring vastgemaakt, en als je dat vasthoudt kan je lekker drijven zonder bang te hoeven zijn dat je wegdrijft. Dat drijven heb ik van mijn vader geleerd, het gaat erom dat je diep in je buik adem haalt, en je gezicht juist naar beneden duwt. Je benen strekken en dan komen je tenen precies boven het water. Dat is ook een prachtige ademhalingsoefening trouwens.

Morgen, zondag, ga ik nog een uitje doen naar de tweede waterval, dan nog drie dagen satsang, dan nog een dag vrij, of waarschijnlijk helpen met het uitruimen en inpakken van de satsang hal, en dan vrijdagmorgen om 5 uur de taxi naar …..Dehradun. ik heb namelijk eindelijk besloten om niet meer naar Delhi te rijden, het wordt zo druk op de weg. En ik ga samen reizen naar Delhi, kwamen we toevallig achter dat we allebei op hetzelfde vliegtuig van Delhi naar Helsinki zaten. En dan ben ik vrijdagavond weer thuis, daar ben ik nu ook wel weer aan toe. Hier een foto uit het vliegtuig naar Delhi, je ziet goed de monsterachtig grote flatgebouwen die daar in rap tempo neergezet worden.
   
Tot slot nog een zonsondergang, als je goed kijkt zie je dat de zon veel verder naar rechts ondergaat dan in het begin van het seizoen.

Ik wens jullie het beste. Chundra/Els Feenstra