Rishikesh 2019
(klik op een foto en je krijgt hem in het groot te zien, en in oranje verwijzingen naar de site)

zondagnacht 9 op 10 februari

Morgen, of eigenlijk vandaag want het is 1/2 1 's nachts, vertrek ik weer naar India.
Ik ben vroeg naar bed gegaan, om 1/2 10, direct kunnen inslapen, maar nu ben ik weer helemaal wakker. En ik had nog geen begin gemaakt aan deze brief, dus wat betere tijd dan nu?

Na mijn voortijdge terugkomst vorig jaar heb ik sterk getwijfeld of het zou kunnen lukken dit jaar om te gaan, maar de huisarts was positief, gewoon wat meer pufjes nemen, en dan lukt het wel. Dus had ik besloten om wel te gaan, maar nu wat korter.

Toen ik 2 weken geleden nog naar de huisarts ging (voor prikken en nog wat laatste advies over de pufjes enzo) bleek hij ineens aan te slaan toen ik vermeldde dat ik een raar friebeltje zag als ik naar de lucht keek. Hij wou me naar de oogarts hebben. De volgende ochtend werd ik door de assistente van de oogarts gebeld of ik diezelfde middag nog kon komen. Die man had een zeer onduidelijk verhaal. Hij riep netvlies, en dat ik de week daarop terug moest komen, maar er was helemaal niets aan de hand, heus niet. Ik heb bij het maken van die afspraak wel gelijk gezorgd dat ik bij een andere arts terecht kon, en in de loop van die week begon ik het langzaamaan steeds serieuzer te nemen, met alle verhalen van iedereeen. Vooral ook omdat ik tamelijk bang was dat ik in een situatie zou kunnen komen dat ik vanwege mijn longen direct terug zou willen, maar dat vanwege de ogen mogelijk niet zou kunnen.
Uiteindelijk had ik me er, wr, bij neergelegd dat ik niet zou kunnen gaan, maar de tweede atrs had gelukkig een duidelijker verhaal, het was geen netvliesloslating, maar het was het glasachtig lichaam, en zelfs als het zou verergeren heb ik nog voldoende tijd om terug te gaan, met het vliegtuig, en dan kunnen ze het in nederland fixen.

Dus nu kan ik toch gaan, en het is precies alsof ik weer een cadeau krijg, dat ik toch mag gaan.

 

Maar ook met dit verhaal blijft het voor mij altijd moeilijk om hier weg te komen, de kippen scharrelen zo lekker rond in de tuin, en de sneeuwklokjes bloeien zo mooi, ik zit met allemaal touwtjes vast aan deze plek, en het is moeilijk om die, zelfs tijdelijk, even te laten vieren.

Maar ik ga nu maar gauw weer slapen, vroeg op voor de reis.